Gastenboek

Kabinet J-M DELIZEE

"Ik vond het boek heel goed, heb het bijna in één ruk uitgelezen, geeft een heel goed beeld over 'het netwerk van achterstellingen' dat armoede is. Ook heel warm geschreven.
Een dikke proficiat!
(Magda DE MEYER Directrice Kabinet van de Staatssecretaris voor Armoedebestrijding
Jean-Marc DELIZEE")

Guy Didelez

Graag had ik iedereen bedankt voor de vele woorden van lof en aanmoediging. Tijdens het schrijven van het boek voelde ik me wel eens alsof ik over een smal richteltje tussen twee afgronden liep. Aan de ene kant het verhaal van Nico en Emilie dat mij tot in het diepst van mijn wezen raakte en dat ik volledig intact wilde bewaren omdat het zo onvoorstelbaar sterk is, aan de andere kant heb je als schrijver natuurlijk ook de taak om een spannend, grappig en ontroerend boek te schrijver dat de lezer liefst ook nog in een ruk wil uitlezen. Onvermijdelijk komt tijdens het schrijven de schrik het evenwicht te verliezen en naar een van beide kanten over te hellen. Maar volgens de reacties op de site ben ik er blijkbaar in geslaagd om heelhuids de overkant te bereiken. Dank aan Nico en Emilie dat ze me genoeg vertrouwden om hun verhaal te vertellen, dank aan Lieven die me prachtig op weg heeft gezet en me ook tijdens mijn tocht is blijven begeleiden, dank aan de uitgever die er een mooi boek van gemaakt heeft en vooral ook dank aan de vele lezers die de moeite nemen om even te reageren. Zo'n reacties maken voor een auteur het lange gevecht dat hij tijdens het schrijven van het boek met zichzelf moet voeren plots heel zinvol.

Guy

Els, OCMW Antwerpen

Uit de reacties op de site kan ik alvast afleiden dat ik niet de enige
ben die enthousiast rondloopt met het boek. Jullie verhaal brengt
leefwerelden weer iets dichterbij. Ik hoop dat zo veel mogelijk mensen
deze zullen lezen en daarmee alleszins al beseffen wat zich kan afspelen
in een mensenleven (en dat je dit niet altijd in de hand hebt).
Els - stafmedewerker armoede en informatiemedewerker
OCMW Antwerpen

johan en nadine

"....Ondertussen heb ik het boek volledig uitgelezen , soms een traan
> weggepinkt.Het boek heeft me diep ontroerd en door mekaar geschud, in de
> positieve zin.
>
> Ik ben van harte blij dat jullie uit de spiraal van ellende geraakt zijn.
>
> Ik heb in de kansenkern van Ieper ( platform van verschillende
> organisaties die opkomen tegen armoede) het boek aangeprezen.
>
> Hartelijke groeten
>
>
>
> Johan en Nadine"

Bart

Beste Emilie en Nico,

op aanraden van vriendinnen, die werkzaam zijn bij Welzijnsschakels, las ik dit boek.
Ongelofelijk, wat een draagkracht jullie hebben! Steeds opnieuw kruisen tegenslagen jullie pad. Gesterkt door elkaars luisterend oor, vonden jullie elkaar, en mits de verschillende moeilijke starten, heeft de liefde dit alles overwonnen.
Dit boek geeft mensen, die enkel hebben horen vertellen over de problemen die zich armoede met zich meebrengt, nu ook een beter beeld op de bijhorende emoties, en schets de verschillende vicieuze cirkels nu ook eens in de praktijk.
Het bracht heel wat teweeg, en hopelijk zal het bij veel mensen iets teweeg brengen. Zeker in deze verkiezingstijden, is het duidelijk dat mensen recht hebben op een gelijke start. Hopelijk brengt dit boek ook bij hen iets teweeg!
Nog eens chapeau voor jullie kracht en doorzettingsvermogen!
Bart

Anne-Marie

Emilie,Nico en de kinderen
Lieven en Guy PROFICIAT!!!!!!
Het is een boek dat je in één adem uit leest het maakt zeer veel gevoelens en brengt ons tot nadenken.
het is te bewonderen hoe Emilie moedig strijd voor haar kinderen en de liefde voor haar man.
Ik ben het boek voor de tweede maal beginnen lezen het laat je niet zovlug los....
en zal hem zeker aan raden binnen mijn vriendenkring.

Luc Van Balen

Dag Emilie, Nico, Audrey en Robin,

Ik wist dat er veel armoede is in Aalst. Maar daar ik in wat men noemen kan de middenklasse leef, had ik er totaal geen idee van hoe erg het wel is. Het was en is voor mij moeilijk te vatten. Daarom is dit boek, dat ik via een collega vrijwilliger bij het Rode Kruis van Aalst gekocht heb, zo confronterend. Ik heb het in tweemaal uitgelezen. Dikwijls moest ik een traantje wegpinken. Ook achteraf heb ik er enkele uurtjes over nagedacht. Ik bewonder jullie om wat jullie al bereikt hebben in bijna onmogelijke levensomstandigheden. Daarbij zijn de problemen die ik al in mijn leven tegen gekomen ben, eigenlijk niets. Ik wens jullie verder veel sterkte toe om verder te bouwen aan jullie leven, relatie en huisje.

Bedankt voor het prachtige boek.
Groetjes,
Luc.

Jef Heynderycx

Beste 'Emilie' en 'Nico', Lieven en Guy.
Dank voor dit enorme werk dat spettert van moed, respekt en vertrouwen die samen de nodige energie leverden om dit boek tot een goed (lees maar prachtig) einde te brengen.
Ik ben jullie daar zéér dankbaar voor en kan het niet laten anderen aan te sporen het verhaal ook te lezen.
Ik wens jullie (en de velen ...) dan ook 20 herdrukken toe !

Aan de keukentafel - met heel veel koffie - mocht ik urenlang luisteren naar 'Emilie'.
En het was of alles zich pas gisteren afgespeelde, zo levendig, aangrijpend en meeslepend ...
Een levensverhaal, in één ruk én met passie verteld, een verhaal van wroeten en vechten, afzien en overwinnen, genieten en verzet, ... ja, vooral verzet tegen wat mensen 'klein' houdt.

Hierbij past alleen een enorme dankbaarheid en een mooie verwoording van Hans Andreus die me regelmatig door het hoofd schoot:

Je bent zo
mooi
anders
dan ik

natuurlijk
niet meer of
minder
maar

zo mooi
anders.

Ik zou je
nooit

anders dan
anders
willen.

Van harte,

Jef

Erna

Eén ding is zeker: je verhaal laat me niet zomaar los, Emilie. Op een drietal dagen las ik het uit, de dagen nadien bleef het door mijn hoofd spoken.
Het heeft bij mij heel gemengde gevoelens nagelaten: verontwaardiging, meevoelen, boosheid, ergernis. Door mijn hoofd flitste honderd keer de vraag ‘Wat zou ik zélf doen of gedaan hebben in die omstandigheid?’.
Ik kom zelf ook uit een gezin van zeven kinderen, vader een arme arbeider, moeder huisvrouw, een moestuin en dieren, groente en vlees van eigen kweek, een slaapkamer waar het soms vroor, kleren gemaakt van de afdankertjes van de zussen (ik was de jongste). Ik wéét wat het is te moeten leven met heel weinig, toch op materieel vlak. Wat ik (gelukkig) niét weet uit ervaring is wat het is geslagen of mishandeld te worden, zoals jij. Ik weet niet of ik zo hard had kunnen vechten als jij, of ik zelf als jonge tiener ook was gaan drinken, of vechten, of rebelleren tegen alles en iedereen, ook tegen de kansen die op mijn weg kwamen. Je vechtlust en ‘grote muil’ hebben je gered, maar eerst hebben ze ook je heel veel kansen doen missen (vooral op school). Dat heeft me soms geërgerd. Ik had soms zin om te roepen ‘Stop daar toch mee, Emilie! Zie je niet dat je alleen jezelf aan het vernietigen bent!’ Iedereen kan en moet kiezen, zoveel keer per dag: ga ik drinken of stop ik, ga ik naar school of bros ik, ga ik koken of eet ik junkfood,… maar ook: hou ik dit kind of laat ik het weghalen, ga ik verder met deze man of geef ik het op,…? Kleine en grote keuzes. Eigen keuzes.
Ik denk dat je lang verkeerde keuzes hebt gemaakt (maar “wie geen fouten maakt, leeft niet echt”, schreef je zelf), je wist dat zelf heel goed en het heeft je veel tijd gekost. Maar ik denk ook dat je op tijd de kar hebt gekeerd, en dat het de liefde is die je gered heeft. Er is, bij iedereen, heel veel liefde nodig om een leven lang voor iemand op te komen. Je liefde voor Nico is groot, heel groot, ik hoop genoeg voor een heel leven. Ik denk niet dat er geen moeilijke tijden meer komen, vier kinderen opvoeden is niet niks (ook daar hebben we een gelijkenis, ik heb er ook vier, nu allemaal volwassen), maar jullie kunnen het, denk ik.
Blijf praten, woorden zijn zóveel sterker dan geweld om een probleem op te lossen zonder dat iemand eronder lijdt. Ik hoop dat jullie erin slagen de cirkel te doorbreken, dat jullie kinderen op weg zijn naar een goede toekomst, het zal jullie terecht met ongelooflijk veel trots vervullen.

Voor de schrijvers van het boek alleen maar woorden van lof: het initiatief, de aanpak, het resultaat. Hoe meer mensen dit lezen, hoe beter. Ik geef het nu alvast door aan mijn kinderen, wie weet krijgen jullie over een paar weken ook van één of meerdere van hen een reactie.
(PS Voor een tweede druk: Julio Iglesias zingt in het Spaans!)

Erna

Sofie

Dag Emilie en Nico,

Ik loop momenteel stage bij Lieven (bij welzijnsschakels in Gent)en ben hierdoor jullie boek beginnen lezen.
Ik ben geen grote lezer. Ik leen ze altijd uit en begin er dan aan, maar buiten de verplichte boeken, heb ik er misschien een vijftal uitgelezen.

Jullie boek heb ik wel uitgelezen, omdat ik het zo aangrijpend maar ook echt ontroerend vond. De kwetsbaarheid die in dit boek vervat zit, is volgens mij meer dan menselijk.
Ik dacht onmiddellijk "moest ik dat allemaal meegemaakt hebben, weet ik niet of ik zo sterk zou zijn". De moed en de wilskracht zijn dan ook twee zaken die me zeker zullen bij blijven.

Tot slot vind ik het sterk dat jullie dit confronterende verhaal naar de buiten wereld brengen. Ik hoop dat het de ogen van de andere mensen zal openen!

Ik wens jullie nog veel geluk!

vele groetjes
Sofie

een huisarts

In het begin dacht ik tijdens het lezen: raar volkje. Maar na een 100tal bladzijden groeide mijn begrip en respect voor het gezin.
Waar ik vroeger vaak dacht dat werken met mensen in armoede een hopeloze zaak is, stel ik in de roman vast dat er wel veel mogelijk is. Ik wil mijn bewondering uitdrukken voor de goede hulpverleners,de groepswerking en het gezin.

bruna.nl

Een recentie over de roman- waardering 4 sterren (maximum is 5 sterren)
We hebben ze al meer in handen gehad, die boeken die op een ontroerende en menselijke manier een realiteit weten te brengen, die niet vaak worden gezien door de doorsnee burger, maar die wel degelijk een ernstig en diepgeworteld probleem uitmaken voor onze maatschappij. Doorheen een zeer inleefbaar verhaal maken we kennis met de manier waarop een arm gezin en een arme gemeenschap door het leven probeert te komen in een maatschappij waar we vaak, al te vaak worden beoordeeld op de materiële bezittingen die men heeft. Voor de meesten onder ons lijkt het allemaal zo evident, maar voor heel wat mensen en gezinnen is het dagelijkse leven vaak een kwestie van de eindjes aan mekaar te proberen brengen, en overleven in menselijke omstandigheden. Het is niet evident om op te groeien in zo’n milieu, en het tekent ook de kinderen die opgroeien in zo’n milieu. Hoe dit aanvoelt, hoe je in kleine en grote zaken deze tekorten weet te verwerken en te beleven, vinden we hier in dit zeer ingrijpend werk, dat door jong en oud kan worden gelezen, en eigenlijk voor iedereen een verplichte lectuur zou moeten zijn. Enerzijds om zich bewust te zijn van de luxe dat we hebben om in een verwend nest geboren te zijn, en anderzijds om misschien wat meer aandacht te hebben voor die kansarmen, die helemaal geen kansen hebben om uit te groeien uit dit milieu. Het is een aangrijpende beschrijving onder de vorm van een getuigenis in romanvorm, maar toch scherp en rauw waar het moet. Een boek dat je zeker zal bijblijven.

Walter

Als hulpverlener ben ik reeds 5 jaar werkzaam in organistie rond armoede. In die vijf jaar heb veel geleerd van mensen in armoede. Maar het boek heeft mij nog veel meer geleerd. Wat mij steeds zal bijblijven zijn de sterke gevoelens die beschreven staan. Die fragmenten vertellen zoveel meer dan de woorden die er staan.
Het boek doet me nog meer beseffen dat ik nooit echt zal kunnen achterhalen wat armoede écht is. Je moet het zelf hebben meegemaakt. Maar des te meer besef ik dat luisteren meer helpt dan zoeken naar een oplossing.
Het boek wordt binnen onze organistie met succes gepromoot.
Emillie ik hoop van harte dat de verwezenlijking van je droom, je hart moge verwarmen. Het zet alleszins mensen tot denken.

Proficiat en vooral bedankt.
Het gaat jullie goed.

Audry

hallo allemaal ik vind het geel fijn dat
jullie ons boek hebt gelezen
ik hoop dat er wat te binnen schiet
en dat je meer op komt voor de mensen
in armoede want die mensen hebben je hard
nodig ze hebben ons hard nodig
want daar diend het boek
IK BEN IEMAND/NIEMAND
voor het is een boek waar je kunt uit leren
om anderen te helpen

oke dat is wat ik wilde zeggen

bay misschien tot een volgende keer

emilie&nico

hallo lezertjes

Naar aanleiding van de vele reactie's op de site,hebben wij het genoegen om ons email adres bekend te maken.
dus lezers die met vragen of reactie's zitten kunnen altijd terecht op bovenvermeld(rode link).

intussen wachten wij vol spanning naar ons eerste mail :-)

groetjes
emilie&nico

caro

Hallo, dag Nico en Emilie,

Ik wil jullie nog eens bedanken voor alle mooie woorden naar mij toe in verband met mijn toedrage bij de voorstelling van het boek.
Alle respect en eer komt Nico en Emilie toe die hun verhaal met ons delen, Lieven en Guy die dit op de echtheid hebben behouden en er toch een roman van gemaakt hebben. Voor mij was dit weer een unieke kans, ik wist niet of ik de vraag om alle stukken te lezen vanin het begin wel tot een goed einde zou kunnen brengen want zoals algezegd 'ik ben echt geen lezer'.
Tot mijn eigen grote verbazing begon ik te lezen en te lezen en ik kreeg geen zelfs geen genoeg van.
In feite ben ik dan ook Emilie,de kids, Nico, Lieven en Guy, hun kinderen en partners evenzeer dankbaar dat dit boek er nu is gekomen anders had ik misschien nooit ontdekt dat ook ik en waarschijnlijk vele andere mensen in amroede wel een boek kunnen en willen uitlezen. Ja daarvoor ben ik blij en was ik zeer fier en blij dat ik ook op de voorstelling iets daarover kon en mocht vertellen.
Hoe lastig het leven vaak ook kan zijn om te dragen, hoe moeilijk we soms ook nog kunnen blijven geloven in de maatschappij zolan er mensen zijn die het echt goed menen en die niet bang zijn om 'mens' te zijn, wil ik er blijven in geloven dat 'armoede doorbreken' een kans maakt. laten we verder mekaar ontmoeten en laten we samen dialogeren en vele vooroordelen zullen al bespreekbaar worden en zelfs bijgeschaafd kunnen worden!

Lieve mensen , Nico en Emilie bedankt voor het vertrouwen!!!!

Anneke

Beste Nico en Emilie,
Ik had het grote vorrecht om aanwezig te kunnen zijn bij de persvoorstelling van jullie boek. Ik reageerde reeds naar de auteurs, maar wou juliie (de belangrijkste mensen) toch ook even laten weten dat het verhaal me enorm aangegrepen heeft. Ik heb een heel grote bewondering voor jullie, echt waar, en kan alleen maar zeggen: VOLHOUDEN!! Mensen zoals jullie die naast hun eigen problemen ook nog eens zoveel inzet hebben voor anderen...chapeau!!!!
Vanuit mijn job, binnen ACW zovl, ben ik ook van plan om naast een heleboel reclame voor jullie boek, ook met de problematiek die erin naar voor komt, iets te doen...jullie horen nog van mij!!!
Bedankt voor al hetgeen jullie in mij wakkergeschud hebben, hou jullie sterk hé en heel veel lieve groetjes, ook aan de kindjes

Nicole

Ik ben het boek nogmaals aan het lezen. Het blijft me naar de keel grijpen en ontroeren. Het is een verhaal van onvoorwaardelijke liefde en solidariteit.Ik ervaar een enorm respect voor de strijd die Emilie en Nico geleverd hebben om vol te houden. Als ik zie waar ze nu staan, kan ik alleen maar mijn hoedje afdoen. Emilie en Nico: jullie hebben het gehaald! Jullie mogen terecht fier zijn.
Ook een speciaal woordje van dank en respect voor Caro. Jij slaagde er al in om tijdens de boekvoorstelling een vonkje te doen overslaan door je echtheid en enthousiasme. Ditzelfde vonkje ervaar ik nu opnieuw in je reacties in dit gastenboek. Jij bent iemand die mensen kan samen brengen, samen voor één zaak: voor solidariteit, tegen uitsluiting. Hartverwarmend!

Heidi

Beste Emilie,

Ik werk al een aantal jaar in de vierdewereldgroep Mensen voor Mensen te Aalst. Ik ben 32 jaar - zelfde leeftijd als jij vermoed ik en ik verjaar trouwens ook in februari! (19de)
Ik nam het boek op het werk mee naar huis ... Mijn man las jullie boek op een paar dagen uit en hij leest NOOIT boeken! (romans dan bedoel ik) Gisteravond lag ik dan alleen in bed (mijn ventje was gaan vissen) en ik kon niet slapen .... ben beginnen lezen tot 6.00 u! (ik zit aan blz 200 of zo ..) Nu zit ik helaas met slechts 2 uurtjes slaap in mijn lijf te werken aan de computer ... Ik zie dat ik toch niet de enige ben die zo zot is hé ...

Ik kom zelf uit een warm nest en heb nooit geweld of miserie gekend - toen ik voor het eerst bij een gezin thuis kwam dat in armoede leefde was ik 21 jaar en zo verontwaardigd dat mensen op die manier moesten zien te leven...niemand (kind of volwassene) zou er zo alleen en met zoveel miserie op zijn rug voor moeten staan ... mijn absoluut gevoel voor rechtvaardigheid was diep geschokt en dat is het nog altijd als ik met mensen praat of situaties zie .... Ik ken ook de krachtige kant van mensen: het ze zich ondanks alle miserie door het leven slaan en ook nog mooie ervaringen weten te vergaren ... dat lees je ook voortdurend in jullie boek: miserie/ een gelukkig moment/ miserie/ gelukkig moment/ .... Het boek geeft echt een waarachtig beeld over armoede maar vooral ook over de LIEFDE.
Ook al kom ik uit een gans ander gezin - ik herkende ook veel van jouw relatie in mijn eigen relatie: liefde is van alle tijden en doet mensen hun grenzen verleggen voor elkaar - ongeacht wat onze achtergrond of levenservaringen zijn. Liefde laat mensen ook los (zoals jij Nico liet gaan met je briefje over het TG)- ongeacht je eigen angsten. Liefde is ook bij ons echt balanceren tussen redden en gered worden. Langs beide kanten. Wij leven ook echt van de liefde ...

Ik hoop dat mijn vermoeden (ben nu halfweg het boek) bevestigd mag worden ... goed wetend dat liefde niet een verworvenheid is(zo van: 'we zijn binnen als koppel' of zoiets - daar geloof ik echt niet in) maar wel een geschenk waar je elke dag voor zorgt en het voedt als het meest kostbare tussen mensen. Iets wat je als mens kan geven omdat je het ergens geleerd hebt, gezien? ...Ik hoop oprecht dat in de 2de helft van het boek Nico er in slaagt om zijn 'gevoelens terug te krijgen' en lief te hebben zoals jij dat al doet (in de eerste helft van het boek) ...

Dikke proficiat aan het GANSE gezin voor jullie moed om zo openhartig te zijn! Heel veel mensen kunnen en GAAN hier van leren ...

misschien eens tot in Aalst... wie weet... deze Gentenaar heeft hier alvast zijn hart verloren aan de mensen!

Marc Vermeulen

Het verhaal van Caro op de voorstelling in Gent raakte me: voor het eerst een boek helemaal uitgelezen!
Het is zonder meer goed en spannend geschreven, maar toch. Ik bleef puzzelen over waarom mensen in armoede zelden lezen.

Wat ik daarover kan vertellen heb ik neergepend op de blog van T'Hope (ondertussen nog een bescheiden reclame voor het boek): http://www.bloggen.be/thope

Bij deze mijn dank aan Emilie en Nico, aan Guy en Lieven, en aan Caro