Gastenboek

vorming

Beste lezers,
bekijk de nieuwe rubriek "Vorming" eens...
reacties zijn altijd welkom via het contactformulier.

Ingrid

Het gevoel van ik ben niemand ken ik maar al te goed. Zelf kom ik ook uit generatiearmoede. Maar ik weet dat ik er iets aan kan veranderen. In september start ik met de opleiding ervaringsdeskundige. Zo kan ik mensen helpen die in dezelfde situatie zitten helpen.
Het boek zal ik zeker lezen. Bedankt dat je de armoede in het daglicht zet.

Greet Geenen

Via deze weg wil ik Guy Didelez, Lieven de Pril en zeker ook Emilie, Nico en hun gezin van harte feliciteren met IK BEN IEMAND/NIEMAND. Ik ben geraakt door de herkenbaarheid van het verhaal. Ik ken generatiearmoede slechts van buitenaf, ben geen ervaringsdeskundige. Maar het krachtige, intense en tegelijk zware levensverhaal van Emilie en haar familie brengt in mij onmiddellijk de verhalen naar boven van de gezinnen en jonge kinderen in armoede met wie ik lange tijd op weg ben mogen gaan en die ik nu nog in mijn werk ontmoeten mag. Ik ben in het bijzonder getroffen door de manier waarop Emilie de lezer uitnodigt om in haar schoenen te gaan staan, en de wereld vanuit haar bril en perspectief te bekijken. Ik hoop dan ook dat jullie boek zijn weg mag vinden naar velen. We kunnen er veel van leren. Om kort te zijn: jullie verhaal komt aan! Proficiat.
Greet Geenen

namens auteur

Beste lezers
Eind juni 2009, nog geen drie maanden na het verschijnen van "ik ben iemand/niemand" werd een tweede druk besteld. De verkoop loopt goed. De eerste druk telde 3000 exemplaren. De tweede druk 1500.
Ondertussen worden ook lezingen gevraagd (Stad Gent, Rotary, onderwijswereld, Gezinsbond, Symposium kloostergemeenschappen, ACW,...)
Het ABVV en de Gezinsbond bestelden een grote hoeveelheid boeken voor hun personeel en achterban.
De roman kreeg weerklank in de media:
De Bond, Parochieblad, Regionale televisie, Radio 2, TV één 19 uur Journaal, De Welzo mensenrechtenkrant, Tijdschrift voor Welzijnswerk, Weliswaar, Het Spoor, Markant... Artikels zijn in voorbereiding voor Ons Recht, Visie, Het Laatste Nieuws,...
Heel wat bibliotheken kochten de roman aan. Via Google onder de rubriek "ik ben iemand / niemand" vind je veel terug van wat gepubliceerd werd.
Dank voor de reacties op de roman.
We hopen dat mensen in armoede meer respect en begrip krijgen van anderen door het verschijnen van de roman en dat armoedebestrijding veel meer aandacht krijgt.

Rika Franssen

Emilie, doorheen het lezen van jouw levensverhaal groeide mijn bewondering voor jou meer en meer. Dit verhaal grijpt aan en ontroert tegelijkertijd.

Emilie en Nico, dank je wel omdat jullie er voor zorgden dat mijn leerlingen een bredere kijk op het leven kregen. Door de kennismaking met jullie ‘leven’ werden zij zich meer bewust van de werkelijke betekenis van armoede.

Emilie en Nico, dank je wel omdat wij een aantal fragmenten over jullie leven in ons boek ‘Kinderrechten: Sta je recht?’ mochten opnemen en dat jullie ons hierdoor de kans gaven om op deze manier een kleine bijdrage te kunnen leveren aan enerzijds het bewustwordingsproces omtrent de vicieuze cirkel van armoede, maar anderzijds ook aan het geloof dat mensen via hun eigen innerlijke kracht en de vrijwillige inzet van medemensen veel kunnen bereiken. Dat iedereen kan groeien, ondanks zoveel… leren wij uit jullie verhaal.

Dank je wel dat jullie dit met ons en met zoveel anderen wilden delen.

Rika

Nicole

Dag Emelie en Nico,

Ik wil jullie echt bedanken voor het eerlijke delen van jullie leven. Het heeft me geraakt ... ècht geraakt.
Ondanks mijn drukke leven heb ik de laatste week elke avond gelezen: kindjes in bed ... eindelijk verder lezen ... het leest als een sneltrein, dit knappe boek!
Het is jullie individuele levensverhaal, maar ook echt herkenbaar. Ik werk al jaren met mensen in armoede en het is zo herkenbaar, niet in de details, maar in het overleven, de kracht om ondanks de miserie te zoeken naar uitwegen, te verbinden en te verbreken, telkens opnieuw de draad op te nemen, ...
Jullie moedige beslissing om jullie leven te delen met anderen, ik heb er veel bewondering voor. Het is toch niet evident om je zo "bloot" te geven. Jullie zetten de binnenkant van armoede op de kaart in Vlaanderen, beter dan gelijk welk vormingswerker, opbouwwerker, hulpverlener... ooit heeft/zou kunnen doen. Bedankt daarvoor!
Het heeft me ook deugd gedaan te lezen dat hulpverlening ook (soms) werkt. Jullie kant van het verhaal rond hulpverlening is belangrijk. Het sterkt me in de gedachte dat armoede niet met "professionele afstand" kan bestreden worden, maar met "verbinding".
Ik hoop dat dit delen en geven van jullie, Emelie, Nico en kinderen, ook in jullie persoonlijke leven delen en ontvangen mag betekenen van verbinding met anderen, liefde, vriendschap, familiebanden, vertrouwen, warmte en nog zoveel meer. Ik wens jullie veel courage op moeilijke dagen, maar vooral veel genieten en veel goeds!

Hartelijke groeten,
Nicole

Mirjam Bonner

Ik heb het boek van Lieven (zo noem ik het boek) alweer een tijdje uit en heb er van genoten. Als ‘leesboek’, (het verhaal sleepte mij mee, zoals vele andere verhalen dat deden en doen). Maar natuurlijk ook als medewerker bij welzijnsschakels (ik voelde mij meteen binnen in het armoedeverhaal staan, en he, daar komen vrijwilligers van welzijnsschakels binnenwandelen!). Opnieuw een bevestiging voor mij wat vrijwilligers kunnen betekenen voor mensen in armoede.

Ik vind het een ongelooflijk initiatief en ik geloof dat je heel veel mensen kan bereiken met het boek, om hen in contact te brengen met armoede en mensen in armoede. Het boek brengt mensen in armoede dichter bij "ons" die geen armoede ervaring achter de kiezen hebben.
Het is een vlot geschreven boek en ook toegankelijk voor zij die niet gewend zijn zulke ‘dikke pillen’ te lezen. Laat je dus niet afschrikken door het aantal bladzijden! Gewoon lezen.

Emily en Nico, wat een moed om jullie verhaal te brengen. Jullie verhaal is soms hard voor mij. De dingen die jullie hebben meegemaakt staan ver van mijn eigen ervaringen. Maar anderzijds lijkt het of ik jullie ken en herken ik veel van hoe jullie zijn en denken. Jullie weten een grote kloof te overbruggen!

Nog veel succes met jullie boek!

Mirjam (collega van Lieven bij welzijnsschakels vzw)

Kabinet J-M DELIZEE

"Ik vond het boek heel goed, heb het bijna in één ruk uitgelezen, geeft een heel goed beeld over 'het netwerk van achterstellingen' dat armoede is. Ook heel warm geschreven.
Een dikke proficiat!
(Magda DE MEYER Directrice Kabinet van de Staatssecretaris voor Armoedebestrijding
Jean-Marc DELIZEE")

Guy Didelez

Graag had ik iedereen bedankt voor de vele woorden van lof en aanmoediging. Tijdens het schrijven van het boek voelde ik me wel eens alsof ik over een smal richteltje tussen twee afgronden liep. Aan de ene kant het verhaal van Nico en Emilie dat mij tot in het diepst van mijn wezen raakte en dat ik volledig intact wilde bewaren omdat het zo onvoorstelbaar sterk is, aan de andere kant heb je als schrijver natuurlijk ook de taak om een spannend, grappig en ontroerend boek te schrijver dat de lezer liefst ook nog in een ruk wil uitlezen. Onvermijdelijk komt tijdens het schrijven de schrik het evenwicht te verliezen en naar een van beide kanten over te hellen. Maar volgens de reacties op de site ben ik er blijkbaar in geslaagd om heelhuids de overkant te bereiken. Dank aan Nico en Emilie dat ze me genoeg vertrouwden om hun verhaal te vertellen, dank aan Lieven die me prachtig op weg heeft gezet en me ook tijdens mijn tocht is blijven begeleiden, dank aan de uitgever die er een mooi boek van gemaakt heeft en vooral ook dank aan de vele lezers die de moeite nemen om even te reageren. Zo'n reacties maken voor een auteur het lange gevecht dat hij tijdens het schrijven van het boek met zichzelf moet voeren plots heel zinvol.

Guy

Els, OCMW Antwerpen

Uit de reacties op de site kan ik alvast afleiden dat ik niet de enige
ben die enthousiast rondloopt met het boek. Jullie verhaal brengt
leefwerelden weer iets dichterbij. Ik hoop dat zo veel mogelijk mensen
deze zullen lezen en daarmee alleszins al beseffen wat zich kan afspelen
in een mensenleven (en dat je dit niet altijd in de hand hebt).
Els - stafmedewerker armoede en informatiemedewerker
OCMW Antwerpen

johan en nadine

"....Ondertussen heb ik het boek volledig uitgelezen , soms een traan
> weggepinkt.Het boek heeft me diep ontroerd en door mekaar geschud, in de
> positieve zin.
>
> Ik ben van harte blij dat jullie uit de spiraal van ellende geraakt zijn.
>
> Ik heb in de kansenkern van Ieper ( platform van verschillende
> organisaties die opkomen tegen armoede) het boek aangeprezen.
>
> Hartelijke groeten
>
>
>
> Johan en Nadine"

Bart

Beste Emilie en Nico,

op aanraden van vriendinnen, die werkzaam zijn bij Welzijnsschakels, las ik dit boek.
Ongelofelijk, wat een draagkracht jullie hebben! Steeds opnieuw kruisen tegenslagen jullie pad. Gesterkt door elkaars luisterend oor, vonden jullie elkaar, en mits de verschillende moeilijke starten, heeft de liefde dit alles overwonnen.
Dit boek geeft mensen, die enkel hebben horen vertellen over de problemen die zich armoede met zich meebrengt, nu ook een beter beeld op de bijhorende emoties, en schets de verschillende vicieuze cirkels nu ook eens in de praktijk.
Het bracht heel wat teweeg, en hopelijk zal het bij veel mensen iets teweeg brengen. Zeker in deze verkiezingstijden, is het duidelijk dat mensen recht hebben op een gelijke start. Hopelijk brengt dit boek ook bij hen iets teweeg!
Nog eens chapeau voor jullie kracht en doorzettingsvermogen!
Bart

Anne-Marie

Emilie,Nico en de kinderen
Lieven en Guy PROFICIAT!!!!!!
Het is een boek dat je in één adem uit leest het maakt zeer veel gevoelens en brengt ons tot nadenken.
het is te bewonderen hoe Emilie moedig strijd voor haar kinderen en de liefde voor haar man.
Ik ben het boek voor de tweede maal beginnen lezen het laat je niet zovlug los....
en zal hem zeker aan raden binnen mijn vriendenkring.

Luc Van Balen

Dag Emilie, Nico, Audrey en Robin,

Ik wist dat er veel armoede is in Aalst. Maar daar ik in wat men noemen kan de middenklasse leef, had ik er totaal geen idee van hoe erg het wel is. Het was en is voor mij moeilijk te vatten. Daarom is dit boek, dat ik via een collega vrijwilliger bij het Rode Kruis van Aalst gekocht heb, zo confronterend. Ik heb het in tweemaal uitgelezen. Dikwijls moest ik een traantje wegpinken. Ook achteraf heb ik er enkele uurtjes over nagedacht. Ik bewonder jullie om wat jullie al bereikt hebben in bijna onmogelijke levensomstandigheden. Daarbij zijn de problemen die ik al in mijn leven tegen gekomen ben, eigenlijk niets. Ik wens jullie verder veel sterkte toe om verder te bouwen aan jullie leven, relatie en huisje.

Bedankt voor het prachtige boek.
Groetjes,
Luc.

Jef Heynderycx

Beste 'Emilie' en 'Nico', Lieven en Guy.
Dank voor dit enorme werk dat spettert van moed, respekt en vertrouwen die samen de nodige energie leverden om dit boek tot een goed (lees maar prachtig) einde te brengen.
Ik ben jullie daar zéér dankbaar voor en kan het niet laten anderen aan te sporen het verhaal ook te lezen.
Ik wens jullie (en de velen ...) dan ook 20 herdrukken toe !

Aan de keukentafel - met heel veel koffie - mocht ik urenlang luisteren naar 'Emilie'.
En het was of alles zich pas gisteren afgespeelde, zo levendig, aangrijpend en meeslepend ...
Een levensverhaal, in één ruk én met passie verteld, een verhaal van wroeten en vechten, afzien en overwinnen, genieten en verzet, ... ja, vooral verzet tegen wat mensen 'klein' houdt.

Hierbij past alleen een enorme dankbaarheid en een mooie verwoording van Hans Andreus die me regelmatig door het hoofd schoot:

Je bent zo
mooi
anders
dan ik

natuurlijk
niet meer of
minder
maar

zo mooi
anders.

Ik zou je
nooit

anders dan
anders
willen.

Van harte,

Jef

Erna

Eén ding is zeker: je verhaal laat me niet zomaar los, Emilie. Op een drietal dagen las ik het uit, de dagen nadien bleef het door mijn hoofd spoken.
Het heeft bij mij heel gemengde gevoelens nagelaten: verontwaardiging, meevoelen, boosheid, ergernis. Door mijn hoofd flitste honderd keer de vraag ‘Wat zou ik zélf doen of gedaan hebben in die omstandigheid?’.
Ik kom zelf ook uit een gezin van zeven kinderen, vader een arme arbeider, moeder huisvrouw, een moestuin en dieren, groente en vlees van eigen kweek, een slaapkamer waar het soms vroor, kleren gemaakt van de afdankertjes van de zussen (ik was de jongste). Ik wéét wat het is te moeten leven met heel weinig, toch op materieel vlak. Wat ik (gelukkig) niét weet uit ervaring is wat het is geslagen of mishandeld te worden, zoals jij. Ik weet niet of ik zo hard had kunnen vechten als jij, of ik zelf als jonge tiener ook was gaan drinken, of vechten, of rebelleren tegen alles en iedereen, ook tegen de kansen die op mijn weg kwamen. Je vechtlust en ‘grote muil’ hebben je gered, maar eerst hebben ze ook je heel veel kansen doen missen (vooral op school). Dat heeft me soms geërgerd. Ik had soms zin om te roepen ‘Stop daar toch mee, Emilie! Zie je niet dat je alleen jezelf aan het vernietigen bent!’ Iedereen kan en moet kiezen, zoveel keer per dag: ga ik drinken of stop ik, ga ik naar school of bros ik, ga ik koken of eet ik junkfood,… maar ook: hou ik dit kind of laat ik het weghalen, ga ik verder met deze man of geef ik het op,…? Kleine en grote keuzes. Eigen keuzes.
Ik denk dat je lang verkeerde keuzes hebt gemaakt (maar “wie geen fouten maakt, leeft niet echt”, schreef je zelf), je wist dat zelf heel goed en het heeft je veel tijd gekost. Maar ik denk ook dat je op tijd de kar hebt gekeerd, en dat het de liefde is die je gered heeft. Er is, bij iedereen, heel veel liefde nodig om een leven lang voor iemand op te komen. Je liefde voor Nico is groot, heel groot, ik hoop genoeg voor een heel leven. Ik denk niet dat er geen moeilijke tijden meer komen, vier kinderen opvoeden is niet niks (ook daar hebben we een gelijkenis, ik heb er ook vier, nu allemaal volwassen), maar jullie kunnen het, denk ik.
Blijf praten, woorden zijn zóveel sterker dan geweld om een probleem op te lossen zonder dat iemand eronder lijdt. Ik hoop dat jullie erin slagen de cirkel te doorbreken, dat jullie kinderen op weg zijn naar een goede toekomst, het zal jullie terecht met ongelooflijk veel trots vervullen.

Voor de schrijvers van het boek alleen maar woorden van lof: het initiatief, de aanpak, het resultaat. Hoe meer mensen dit lezen, hoe beter. Ik geef het nu alvast door aan mijn kinderen, wie weet krijgen jullie over een paar weken ook van één of meerdere van hen een reactie.
(PS Voor een tweede druk: Julio Iglesias zingt in het Spaans!)

Erna

Sofie

Dag Emilie en Nico,

Ik loop momenteel stage bij Lieven (bij welzijnsschakels in Gent)en ben hierdoor jullie boek beginnen lezen.
Ik ben geen grote lezer. Ik leen ze altijd uit en begin er dan aan, maar buiten de verplichte boeken, heb ik er misschien een vijftal uitgelezen.

Jullie boek heb ik wel uitgelezen, omdat ik het zo aangrijpend maar ook echt ontroerend vond. De kwetsbaarheid die in dit boek vervat zit, is volgens mij meer dan menselijk.
Ik dacht onmiddellijk "moest ik dat allemaal meegemaakt hebben, weet ik niet of ik zo sterk zou zijn". De moed en de wilskracht zijn dan ook twee zaken die me zeker zullen bij blijven.

Tot slot vind ik het sterk dat jullie dit confronterende verhaal naar de buiten wereld brengen. Ik hoop dat het de ogen van de andere mensen zal openen!

Ik wens jullie nog veel geluk!

vele groetjes
Sofie

een huisarts

In het begin dacht ik tijdens het lezen: raar volkje. Maar na een 100tal bladzijden groeide mijn begrip en respect voor het gezin.
Waar ik vroeger vaak dacht dat werken met mensen in armoede een hopeloze zaak is, stel ik in de roman vast dat er wel veel mogelijk is. Ik wil mijn bewondering uitdrukken voor de goede hulpverleners,de groepswerking en het gezin.

bruna.nl

Een recentie over de roman- waardering 4 sterren (maximum is 5 sterren)
We hebben ze al meer in handen gehad, die boeken die op een ontroerende en menselijke manier een realiteit weten te brengen, die niet vaak worden gezien door de doorsnee burger, maar die wel degelijk een ernstig en diepgeworteld probleem uitmaken voor onze maatschappij. Doorheen een zeer inleefbaar verhaal maken we kennis met de manier waarop een arm gezin en een arme gemeenschap door het leven probeert te komen in een maatschappij waar we vaak, al te vaak worden beoordeeld op de materiële bezittingen die men heeft. Voor de meesten onder ons lijkt het allemaal zo evident, maar voor heel wat mensen en gezinnen is het dagelijkse leven vaak een kwestie van de eindjes aan mekaar te proberen brengen, en overleven in menselijke omstandigheden. Het is niet evident om op te groeien in zo’n milieu, en het tekent ook de kinderen die opgroeien in zo’n milieu. Hoe dit aanvoelt, hoe je in kleine en grote zaken deze tekorten weet te verwerken en te beleven, vinden we hier in dit zeer ingrijpend werk, dat door jong en oud kan worden gelezen, en eigenlijk voor iedereen een verplichte lectuur zou moeten zijn. Enerzijds om zich bewust te zijn van de luxe dat we hebben om in een verwend nest geboren te zijn, en anderzijds om misschien wat meer aandacht te hebben voor die kansarmen, die helemaal geen kansen hebben om uit te groeien uit dit milieu. Het is een aangrijpende beschrijving onder de vorm van een getuigenis in romanvorm, maar toch scherp en rauw waar het moet. Een boek dat je zeker zal bijblijven.

Walter

Als hulpverlener ben ik reeds 5 jaar werkzaam in organistie rond armoede. In die vijf jaar heb veel geleerd van mensen in armoede. Maar het boek heeft mij nog veel meer geleerd. Wat mij steeds zal bijblijven zijn de sterke gevoelens die beschreven staan. Die fragmenten vertellen zoveel meer dan de woorden die er staan.
Het boek doet me nog meer beseffen dat ik nooit echt zal kunnen achterhalen wat armoede écht is. Je moet het zelf hebben meegemaakt. Maar des te meer besef ik dat luisteren meer helpt dan zoeken naar een oplossing.
Het boek wordt binnen onze organistie met succes gepromoot.
Emillie ik hoop van harte dat de verwezenlijking van je droom, je hart moge verwarmen. Het zet alleszins mensen tot denken.

Proficiat en vooral bedankt.
Het gaat jullie goed.